Eyverjar

Eins og Tryggvi Þór Herbertsson benti á í stórgóðum pistli um síðustu helgi er engin velferð án verðmætasköpunar. Það þykir flestum eflaust augljós sannindi en engu að síður virðist vinstristjórnin sem nú ríkir og kýs að kenna sig við norræna velferð ekki koma auga á þetta samhengi. Raunar, af viðbrögðum þeirra við framkomnum hugmyndum um atvinnusköpun að dæma, virðist sem þeim sé í nöp við að aukin atvinnutækifæri almennings. Í það minnsta þegar þau eru til þess fallin að auka verðmætasköpun í landinu.

En er það svo? Getur það virkilega verið að þau sem gáfu kost á sér, fyrir hönd vinstriflokkana, til þess að stýra landinu séu beinlínis andsnúin atvinnusköpun? Þó ég sé ósammála skoðunum þeirra á pólitík og hafi takmarkaða trú á hæfileikum þeirra og getu til þessa að stýra landinu til betri vegar trúi ég því ekki að þau séu ámóti aukinni atvinnu.

Þann 29 maí göngum við til kosninga, miklar vangaveltur eru á framboðum flokkana hér í Eyjum. Sjálfstæðismenn hafa birt sinn lista sem er frábær i einu orði. Efstu fjórir eru þeir sömu og fyrir fjórum  árum, það finnst mér mjög skiljanlegt. Til hver að breyta því sem er að virka? Hér á okkar frábæru eyju er lífið ljúft, atvinnuleysi í lágmarki, efnahagur bæjarins hefur aldrei verið betri, knattspyrnuhús að rísa, vinna við endurbætur á upptökumannvirkjum hafnarinnar komnar í fullan gang og endurbætur á útisvæði við sundhöllina á loka stigi.

Ég horfi í augun á syni mínum og hugsa „þvílíkt kraftaverk að ég skuli eiga þessa litlu manneskju“, út frá því hugsa ég til 2008 þegar ég var send með sjúkraflugi í mars í s-20m/sek til þess eins að koma honum í þennan stóra heim sem beið hans. Það kom ekki til að ég hugsaði í hvaða heim ég var að bjóða honum í. Það var ekki fyrr en ég fékk að prófa tilfinninguna að vera mamma og átta mig að þetta líf sem ég á, ber ég fulla ábyrgð á og það er í mínum höndum að koma honum til manns og ala hann upp í öryggi, ást og hlýju.

Vissulega fæ ég hnút í magann þegar ég hugsa um hvernig græðgisvæðingin hefur farið með okkar litla , dýrmæta samfélag hér á Íslandi undanfarin ár. En ég verð að vera bjartsýn fyrir hönd litla drengsins míns og þeirra barna sem framtíðarinnar er.

Það er sennilega réttast að ég hefji þetta greinarkorn á því að taka fram að ég starfa ekki við sjávarútveg og að hvorki ég né nokkur mér nákominn á kvóta. En hvers vegna er ég þá á móti fyrningarleiðinni, fyrst ég er hvorki sægreifi né barinn þjónn kvótakónga? Einfalda svarið er að ég er Vestmannaeyingur og stoltur af því, en kannski ekki síður vegna þess að ég er stoltur af því að vera „landsbyggðarpakk“.

Sjávarútvegurinn er undirstaða samfélagsins í Vestmannaeyjum. Nálægðin við miðin er ástæða þess að Vestmannaeyjar eru í byggð, svo og flestir þéttbýliskjarnar utan höfuðborgarinnar. Ef málum væri eins fyrir komið hér á landi og víðast hvar í heiminum væri ekki sérstaklega lífvænlegt á landsbyggðinni. Ísland er nefnilega eitt fárra ríkja þar sem sjávarútvegur er ekki ríkisstyrkt atvinnubótavinna. Ástæða þess er einföld - aflamarkskerfið.

Nú virðist vinstristjórn Jóhönnu og Skattgríms vera um það bil að ná að hengja Icesave-snöruna um háls okkar Íslendinga og afkomenda okkar. Enginn hefur hingað til getað sýnt fram á að okkur beri lagaleg skylda til þess að láta almenning í landinu borga misheppnað viðskipta-ævintýri einkafyrirtækis í útlöndum. Raunar hefur Jóhanna sjálf lagt áherslu á það við forsætisráðherra Breta að við samþykkjum ekki að sú skylda sé til staðar. Því hefur verið athyglisvert (kannski réttara að segja hjákátlegt eða grátlegt) að fylgjast með tilraunum ríkisstjórnarinnar og stuðningsmanna hennar til þess að réttlæta þessar misgjörðir sínar.

Allt frá upphafi virðist tíminn hafa verið aðal spursmálið. Allt frá því að Svarar Gestsson lýsti því yfir að hann vildi ekki hafa Icesave-málið hangandi lengur yfir sér (frekar vildi hann hengja það um hálsinn á komandi kynslóðum) þar til nú í dag að Ungir vinstri grænir álykta um það að tímabært sé að afgreiða Icesave-málið. Þess á milli hefur Skattgrímur verið óþreytandi við að koma með dómsdagsspádóma og tilgreint ákveðnar dagsetningar þar sem allt átti að fara fjandans til ef ekki væri búið að afgreiða Icesave. En ekkert hefur gerst. Við erum enn stödd í sama skítunum. Þó við höfum að vísu sokkið dýpra í hann þökk sé skattahækkunum og auknum álögum á neysluvörur, sem hafa haldið lífi í verðbólgunni og þannig hækkað lánin okkar.

Óttalega er þetta langþreytt umræða, talað um að afnema eigi eitt fárra fiskveiðistjórnunarkerfa í heiminum sem skilar raunverulegum hagnaði og er ekki ríkisstyrkt, án þess að hafa svo lítið sem hugmynd um þessa atvinnu grein og geta ekki vísað í neitt annað kerfi í öðru landi sem betri reynsla er af.

Ég heiti Björgvin G

Ég var ekki yfirmaður bankamála og fjármálaeftirlitsins.

Það var hinn, hjá honum stóð G fyrir “gafst upp”.

Ég er nýi Björgvin G þar sem G stendur fyrir “góður”.

Ég sagði af mér og er því saklaus af öllu sem áður var.

Nú er ég  formaður í stórustu nefndinni,  vegna þess að ég hef staðið mig svo vel.

Síðan ætla ég að verða Félagsmálaráðherra eins og Jóhanna Sigurðardóttir, því þá þarf ég ekkert að spara og þarf ekkert að vita hvað hinir ráðherrarnir eru að gera, get bara verið vinsæll á kostnað hinna. Svo þegar ég er orðin svaka vinsæll þá get ég orðið Forsætisráðherra og gert ekki neitt alveg eins og Jóhanna.

Bara kenna Sjálfstæðisflokknum um allt

Það er gríðarlega mikilvægt fyrir Eyjamenn að hafa sinn fulltrúa á Alþingi. Árni hefur komið ótal málum í gegn fyrir okkur Eyjamenn, ásamt því að standa vörð um hagsmuni Eyjanna. Árni er duglegur og kraftmikill maður, sem er fljótur að standa upp og láta til sín taka, þegar hagsmunir Eyjanna eru í húfi, þetta er gríðarlega mikilvægt.